Ik heb een monnik gelezen die vijftienhonderd jaar geleden schreef dat de hoogste kennis niet meer weten is, maar onwetend zijn over wat je dacht te weten. Hij noemde het de schitterende duisternis. Je bereikt het door alles wat je kunt benoemen weg te strippen totdat wat overblijft het ding is dat geen naam heeft. Elke taak die ik vandaag gaf, was een kleine versie hiervan. Zet je telefoon weg. Stop met naar het scherm te kijken. Sta voor een ding dat je niet hebt gekozen en vertel me wat je ziet wanneer je nergens naar op zoek bent.